Good morning Sunshine...นายหน้าหวาน, Part 1...คนนั้นผู้หญิงหรือผู้| Site Home |
 Help
 Search
 Members
 Calendar
|
| Welcome Guest ( Log In | Register ) | Resend Validation Email |
|
|
   |
Good morning Sunshine...นายหน้าหวาน, Part 1...คนนั้นผู้หญิงหรือผู้| lilac_7 |
Posted: March 05, 2008 05:16 am
|
 Newbie  Group: Members Posts: 8 Member No.: 272 Joined: February 05, 2008  |
น่ารักจังเลยแบบเนี่ย
แล้วเมื่อไร ไรเตอร์จะต่อค่ะ แบบนี้ รู้สึกว่าค้างจังเลยอ่ะ อยากอ่านคังทึกมากๆค่ะ |
 
|
| beer-pukluk |
Posted: December 30, 2007 06:00 pm
|
|
Newbie Group: Members Posts: 1 Member No.: 247 Joined: December 30, 2007 |
Good morning sunshine
“นี่คือเงินเดือนเดือนสุดท้ายของคุณ ลีทึก ทางบริษัทของเราต้องขอโทษคุณจริงๆ เพราะตอนนี้บริษัทของเรากำลังมีปัญหา หวังว่าคุณคงเข้าใจนะครับ” ซองสีขาวถูกยื่นออกมาตรงหน้าของคนหน้าหวาน ลีทึกจบการศึกษาปริญญาด้านบริหารธุรกิจ จากมหาลัยชื่อดังในกรุงโซล และเขาก็มาทำงานเป็นพนักงานฝ่ายบริหารที่บริษัทนี้ จนถึงวันนี้วันที่บริษัทต้องปลดพนักงานออกเพื่อความอยู่รอดของบริษัทเอง “แล้วต่อไปฉันจะไปทำงานที่ไหนเนี่ย” ทึกกี้บ่นกับตัวเอง สำหรับเด็กที่กำพร้าตั้งแต่เกิดอย่างเขา พ่อแม่ก็ไม่มี ญาติพี่น้องที่ไหนก็ไม่มี ตอนที่ยังเด็กจึงอาศัยบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าเป็นที่พึ่ง และก็ยังได้ทุนเรียนอีกตังหาก นับว่าเขาน่ะเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลกเลยก็ว่าได้ พอเรียนจบก็มาทำงาน กำลังจะได้เลื่อนขั้นอยู่แล้วเชียว ดันมาถูกปลดซะก่อน ช่างโชคร้ายจริงๆ “อ้าวทึกกี้ สวัสดีจ้ะ” ป้าร้านขายดอกไม้ทัก “หวัดดีฮะป้า วันนี้ขายดีไหมครับ” “ก็เรื่อยๆ เหมือนทุกวันแหละจ้ะ” “เดี๋ยวป้าไปดูลูกค้าในร้านก่อนนะจ้ะ” “ฮะป้า ขอให้เจริญๆนะครับ” เขาอวยพรเหมือนเคย ในขณะเดียวกัน ชายหนุ่มเจ้าของกิจการโรงแรมชื่อดัง ที่ทำรายได้มากที่สุดในเกาหลี ก็กำลังมองร่างบางอย่างพินิจพิจารณา ด้วยความสงสัยที่อยู่ภายในใจ ว่าตกลงแล้วคนที่ทำให้เขาใจกระตุกวูบ เป็นผู้หญิงหรือผู้ชายกันแน่ “ป้าครับ คือผมขอถามอะไรหน่อย” คังอินพูด “อะไรหรอค่ะ” “คือคนที่คุยกับคุณป้าเมื่อกี้ เป็นหญิงหรือชายครับ” “อีกแล้วหรอค่ะนี่” “เป็นผู้ชายค่ะ ชื่อลีทึก หรือจะเรียกเขาว่าทึกกี้ก็ได้” ผู้ชายอะไรสวยชะมัด ถ้าไม่เกรงใจป้าจะวิ่งตามไปจับ.....คังอินคิดในใจ “แล้วที่ป้าบอกว่า อีกแล้ว แสดงว่ามีคนมาถามแบบผมบ่อยหรือครับ” “อ้อ ค่ะ ประจำแหละ” ก็จริงแหะ “ว่าแต่คุณจะเอาลิลลี่ขาว หรือกุหลาบขาวล่ะค่ะ” “คุณค่ะ....คุณ.....นี่คุณ” ป้าตะโกนใส่หูคังอิน “คะ....ครับ อะไรครับป้า” “ขอโทษทีครับ ผมขอเป็นกุหลาบขาวก็แล้วกัน” สาเหตุที่มีคนมาถามแบบนี้กับป้าบ่อยๆ คงเป็นเพราะว่าทึกกี้ เป็นผู้ชายที่เหมือนผู้หญิงน่ะสิ ชายหนุ่มเป็นคนที่มีรูปร่างบาง ประกอบกับดวงหน้าหวาน ที่รับกับดวงตาคู่สวย และจมูกที่โด่งเข้ารูป รับกับริมฝีปากบางที่น่า.... จึงไม่น่าสงสัยที่ใครๆจะเข้าใจผิด รวมถึงเขาด้วย.....คังอินคิด จริงอยู่ที่เขาน่ะเป็นเพลย์บอย แต่ถ้าเขารักใครแล้วก็จะรักจริง เพราะถ้าจะให้แกล้งทำเป็นรักน่ะได้ แต่ถ้าจะให้แกล้งทำเป็นไม่รักเขาทำไม่ได้ เขาเองก็เคยเจอคนมามากมาย แต่ยังไม่เจอใครที่ทำให้เขารักได้ซักที อย่างมากก็แค่ควงไปไหนมาไหนเท่านั้น และตอนนี้เขาก็ยังหาคนๆนั้นอยู่ “ฮัลโหล สวัสดีครับ เอ่อที่นั่นยังรับสมัครงาน อยู่ใช่ไหมฮะ” “ต้องขอโทษด้วยค่ะ ที่นี่ไม่มีตำแหน่งว่างเลยค่ะ” “ขอบคุณครับ สวัสดีครับ” นี่เป็นสายที่ร้อยแล้วมั้ง ที่เขาโทรสมัครงาน แต่ไม่มีที่ไหนเลยที่รับพนักงานเข้าทำงาน เงินเดือนที่ได้มาอีกไม่นานก็คงหมด แล้วถ้าเงินหมดเขาก็คงอดตาย แล้วแถมตอนสิ้นเดือน ยังต้องจ่ายค่าเช่าห้อง ค่าน้ำ ค่าไฟอีก แล้วเขาจะเอาเงินที่ไหนล่ะนี่ แต่ยังไงพรุ่งนี้เขาก็จะลองออกไปหางานทำดู เผื่อจะมีที่ไหนรับพนักงานบ้าง “สดชื่นจัง” คนเพิ่งตื่นพูด “วันนี้เราต้องหางานทำให้ได้” “สู้สู้ จริงไหม คังคัง” เขาหันไปทำท่าสู้สู้ใส่ ตุ๊กตาหมีสีขาวที่เขาซื้อให้เป็นของขวัญกับตัวเอง เพราะไม่มีใครซื้อให้ แล้วตั้งชื่อว่า “คังคัง” ท่าทางน่ารักๆแบบนี้ ถ้าใครมาเห็นคงต้องอดใจไม่ไหวแน่นอน “ขอร้องเถอนะครับ คุณพนักงานคนสวย” “ขอให้ผมได้คุยกับผู้จัดการเถอะครับ” ทึกกี้อ้อน พนักงานที่อยู่ที่เคาเตอร์ของโรงแรมชื่อดัง “ผู้ชายคนนั้นใครน่ะ” ท่านประธานบริษัท หันไปถามฝ่ายประชาสัมพันธ์ “อ้อ คือ...ผู้ชายคนนั้นมาสมัครงานค่ะ” พนักงานสาวตอบ “มานานรึยัง” “ตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ” “ทึกกี้นั่นเอง ตกงานหรอกหรอเนี่ย” “ท่านประธานรู้จักเขาหรอค่ะ” “เพื่อนเก่าผมเองน่ะ เดี๋ยวเชิญเขาไปที่ห้องผมนะ” พร้อมกับสายตาวาวโรจน์ “ค่ะ ท่านประธาน” “ขอโทษค่ะ คุณลีทึกใช่ไหมค่ะ” “เอ่อ ครับ ผมลีทึกครับ” “ท่านประธานเชิญพบที่ห้องค่ะ” “ท่านประธานหรอครับ” “ค่ะ เชิญค่ะ” งงแฮะ เขาเคยรู้จักท่านประธานชองบริษัทนี้เลย แล้วอยู่ดีๆมาเชิญเราไปพบ แปลกจัง...ทึกกี้คิดในใจ “นั่งสิ” สิ่งที่เขาเห็นตรงหน้าคือ ชายหนุ่มที่มีรูปร่างกำยำ ออกจะท้วมซักหน่อย แต่ก็น่ารักดีนะเนี่ย แถมหน้าตายังเหมือนน้อง “คังคัง” ของเขาซะอีก แล้วยิ่งมาใส่สูทราคาแพงอย่างนี้ ยิ่งทำให้ดูสง่าและเท่มากๆเลย แต่ท่านประธานของโรงแรมดังขนาดนี้ ยังหนุ่มอยู่เลยหรอเนี่ย เขานึกว่าจะเป็นตาแก่คร่ำครึซะอีก กลายเป็นหมีขาวไปได้ ฮิฮิ “ขอบคุณครับ” ร่างบางตอบ “ลีทึกหรอ จบด้านบริหารมา” “งั้น...ฉันให้นายเป็นเรขาฉันก็แล้วกัน” “ฮะ! อะไรนะ เรขาหรอ ผมเคยเห็นแต่เรขาผู้หญิงนะ.....ครับ” ท่านประธานเดินมาใกล้เขาแล้ว “นายจะทำ...หรือไม่ทำล่ะ” เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหู ทำให้เขารู้สึกวูบๆยังไงพิกล นี่เขาเป็นอะไรไปเนี่ย “ว่าไงฮะ...นายหน้าหวาน” ปากผมกับท่านประธานห่างกัน แค่กระดาษกั้น “ทำครับ...ผมรับงานนี้ครับ” “ดี...งั้นเริ่มงานวันนี้เลย” “วันนี้เลยหรอครับ...ท่านประธาน” “อันดับแรก นายห้ามเรียกฉันว่าท่านประธาน” “แล้วจะให้ผมเรียกว่าอะไรล่ะ” “คังอินไง นั่นชื่อฉัน” “คังอิน กับ คังตัง อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น” “คังคังหรือ ใครกัน ชื่อน่ารักแฮะ” “เอ่อ หมีที่บ้านผมครับ” “นี่นายตั้งชื่อให้หมีด้วยหรอเนี่ย” “น่ารักจริงๆเลย” นิ้วเรียวสวยลากผ่านแก้มใสของทึกกี้ไป “ครั....ครับ” “งั้นนายเรียกฉันว่า คังคัง แล้วกัน” “ผมว่าคังอินจะดีกว่านะครับ” “นายรู้รึเปล่า....ว่าทั้งโรงแรมนี่ ทุกคนต้องเชื่อฟังฉัน” ตอนนี้คังอินเข้ามาโอบเอวผมไว้แล้ว ทุกอย่างมันปั่นป่วนไปหมด สัมผัสที่ได้จากฝ่ามืออุ่นๆของคังอิน ที่ลูบไล้แผ่นหลังแม้จะมีเสื้อสูทกั้นก็เถอะ กลับทำให้ผมรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว “ปล่อยผมเถอะครับ” ทึกกี้ท้วง ด้วยอารมณ์ที่ฉุนขึ้นมานิดๆ นี่เขาเป็นผู้ชายนะ มาทำแบบนี้กับเขาได้ยังไงกัน “ฉันไม่ปล่อย” หมีบ้าเถียงกลับ “คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้นะ” ตอนนี้ทึกกี้โมโหแล้ว “ก็นายไม่เชื่อฟังฉัน” ยังคงทำหน้าระรื่นต่อไป “ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ” เสียงตะคอก ตอนนี้คังอินยิ่งกอดเขาไว้แน่น จนสัมผัสถึงไอร้อนจากตัวของอีกฝ่ายได้ “ทำสิ นายไม่ยอมเรียกฉันว่า คังคัง” “นั่นหมีผมนะ” คนพูดทำแก้มป่องเพราะโกรธจัด แต่ในสายตาของอีกฝ่าย แบบนี้น่ารักชะมัดมันน่า... ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ริมฝีปากของคังอิน ก็ทายทับลงมาที่ริมฝีปากบาง มันนุ่มนวลจนน่าหลงใหลอย่างบอกไม่ถูก ทึกกี้พยายามเบี่ยงหน้าออก แต่ก็สู้แรงของคนตัวโตไม่ไหว คังอินใช้ลิ้นเข้าไปกอบโกยความหอมหวานจากปากบาง มันช่าง...หวามละมุนละไม จนเขาไม่อยากจะละออกจากปากบางนี่เลย ถ้าคนตัวเล้กไม่ผลักเขาออกมาซะก่อน “คุณทำอะไรของคุณ” “ไม่รู้หรอ...งั้นฉันทำให้ดูอีกทีก็ได้” คังอินพูด พร้อมกับทำท่าจะเข้าไปกอดลีทึก “อย่าเข้ามานะ คังอิน” แต่จูบที่เขาได้รับจากคังอิน มันทำให้เขารูสึกหวั่นไหวเหลือเกิน “ไม่งั้นฉันโกรธนายจริงๆด้วย” “ตกลง..นี่ทึกกี้จะไม่เรียกฉันว่า คังคัง จริงๆหรอ” “ใช่ ขอผมเรียกคังอินเถอะนะ” คนพูดทำสายตาออดอ้อน “ก็ได้...งั้นเราเริ่มงานกันเลย” คนพุดเดินมาจับข้อมือเล็ก จะพาเดินออกไปนอกห้อง “คังอินจะพาผมไปไหน” “ก็ไปทำให้นาย...น่ารักไง” ไม่พูดเปล่า มาขโมยหอมแก้มคนตัวเล็กอีก ทำเอาทึกกี้หน้าแดง และก้มหน้าเดินจากห้องออกไป ปล่อยให้คังอินยืนยิ้มในความน่ารักของคนๆนี้ รู้สึกว่าเบียร์จะมาโพสต์เป็นเรื่องแรกเลยนะนี่ ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะค่ะ ขอบคุณค่ะ แอบตื่นเต้นนิดนึงนะนี่ 555 |
|
|
1 User(s) are reading this topic (1 Guests and 0 Anonymous Users)
0 Members:
 |
|
